Dansen is dwaas

Ze had zoveel van hem gehouden. De muzikant, die zo mooi kon musiceren. De vechter, die zo goed kon vechten. De grote man had gedacht dat hij de liefde van zijn jongste dochter voor de muzikant kon gebruiken om zijn grootste vijand uit te schakelen. Het was zo anders gegaan. De grote man had een onmogelijke opdracht gegeven. En de muzikant had de opdracht voor tweehonderd procent vervuld. Nu kon hij niet anders dan zijn dochter aan de muzikant tot vrouw geven. Het werd een vreemde geschiedenis met een droevig einde.

De vrouw kon niet kiezen tussen haar man en haar vader. Tussen de muzikant en de grote man. Op een dag hielp ze de muzikant te vluchten voor de grote man. Maar aan de grote man zei ze dat de muzikant haar dreigde te doden. Zo kwam ze in een onmogelijke positie tussen de twee mannen in.

Uitgehuwelijkt
Het waren bizarre tijden. Toen de grote man nog leefde beloofde hij zijn oudste dochter aan de muzikant en huwelijkte haar vervolgens op de huwelijksdag uit aan een ander. Bij zijn jongste dochter kon hij dit niet herhalen. Zij hield van de muzikant. Dus huwelijkte hij haar uit aan de muzikant. Maar toen de muzikant moest vluchten voor de grote man, had die er kennelijk geen moeite mee om zijn jongste dochter opnieuw aan een ander uit te huwelijken. De grote man gebruikte zijn eigen dochters als instrumenten om zijn doel te bereiken: het uitschakelen van de muzikant.

Maar de grote man was er niet meer. Het was hem uiteindelijk niet gelukt de muzikant uit te schakelen. Hij was in zijn eigen zwaard gevallen. Zijn opperbevelhebber had feitelijk de macht. Een graatloze zoon van de roemruchte grote man zat formeel op de troon. Op een dag had deze zoon alle moed bij elkaar geraapt en kritiek geuit op de opperbevelhebber. Deze was zo boos geworden. De zoon was daardoor zo bang geworden. De opperbevelhebber realiseerde zich opeens dat hij in het verliezende kamp zat. Hij ging naar de muzikant en deed hem een voorstel. Waarom zou hij ook niet proberen in de gunst te komen bij de nieuwe koning?

De muzikant had meerdere vrouwen en vele kinderen. Toch dacht hij nog wel aan de dochter van de grote man. Hij wilde haar terug. Zowel de opperbevelhebber als de graatloze zoon van de grote man vroeg hij om zijn vrouw die hij verdiend had door de onmogelijke opdracht te volbrengen. Het waren bizarre tijden. Ze haalden haar op bij haar man die huilend en klagend achter hen aanliep. Een bizar schouwspel trok door het land. Toen de opperbevelhebber er genoeg van had, stuurde hij de man naar huis. Opnieuw werd de dochter van de grote man gebruikt als middel in de onderhandelingen.

Hoe anders was haar leven verlopen dan ze gehoopt had? Toen ze mocht trouwen met haar jeugdliefde? Ze voelde zich bedrogen en in de steek gelaten. Als goedkope handelswaar gebruikt voor het belang van anderen. Anderen die ze geliefd en vertrouwd had bleken liefdeloos en onbetrouwbaar. Bang en teleurgesteld had ze zich uiteindelijk verzoend met haar lot. Uitgehuwelijkt aan een man die de geschiedenisboeken nauwelijks gehaald heeft. Zou ze nog hoop hebben gehad op de roem en weelde van de grote man? Zou ze nog gedacht hebben aan de mooie muziek van de muzikant? Zou ze zich nog wel eens herinneren hoe ze zich voelde als die vechtersbaas van een volgende overwinning thuis kwam? Of zou ze zich hebben neergelegd bij een eenvoudig bestaan ergens achteraf? Ze had haar portie wel gehad. “Laat mij nu verder maar met rust” dacht ze. “Schrijf mij nu maar uit deze bizarre soap”.

Wat zou ze gevoeld hebben toen ze hoorde van de bittere dood van haar vader, de grote man? Zou ze gehuild hebben om de dood van haar geliefde broer? Zou ze geluk hebben gevonden bij de man die nauwelijks in de geschiedenisboeken voorkomt?

Er werd op de deur gebonsd en ze werd meegenomen. Haar man liep huilend achter de voorname stoet aan. Ze had geen eens tijd om afscheid te nemen. Ze werd als handelswaar bij de muzikant gebracht. De muzikant was inmiddels een groot en machtig man. Met meerdere vrouwen en veel kinderen. Zelf had ze nooit kinderen gekregen. Ze dacht aan die vrouw die haar hele leven op een kind had gewacht. Die haar man een andere vrouw gaf om nageslacht te krijgen. Die uiteindelijk toch de moeder mocht worden van een groot volk. Ze dacht aan die andere vrouw die maar steeds geen kinderen kreeg. Die zo lang moest leven in de bitterheid dat haar man met haar zus wel een groot gezin kreeg. En die uiteindelijk toch gezegend werd met twee kinderen. Die zo toch een bepalende rol in de geschiedenis van het volk had gekregen.

Hoe kon ze ooit de gunst van de muzikant winnen? Zou hij van haar kunnen houden zoals zij ooit van hem gehouden had? Als ze hem maar kinderen kon schenken. Verlangend keek ze naar de toekomst uit. Ze was zo ongelukkig. Ze verlangde er zo naar om een beetje geluk te vinden. Bij het horen van het geluid van al de kinderen van de muzikant groeide haar verlangen naar een kind. Maar de wonderlijke vervulling van de belofte bij die andere vrouwen, vroeger, uit de verhalen, die bleef uit. Eenzaam en verdrietig sleet ze als een vergeten prinses haar leven in de burcht. Zou ze nog gedacht hebben aan de man die geen geschiedenis zou maken? Zou ze nog hopen op een wonderlijke hoofdrol in de bizarre soap van haar leven? Kon ze nog wel iemand vertrouwen? Zou ze bang zijn geweest voor een volgende onverwachte en onplezierige wending van haar levensverhaal?

Daar hoorde ze geluid. Vanuit haar venster zag ze haar man thuiskomen. Hij was zo vrolijk. Hij was door het dolle heen. Hij danste in het rond in een vreemd hemd. Hij jubelde het uit van vreugde en plezier. Een gevoel van walging maakte zich van haar meester. Hoe kon hij daar nu zo vrolijk zijn? Zag hij dan niet haar verdriet en eenzaamheid? Zag hij dan niet dat hij met dit ongepaste gedrag zichzelf en zijn gezin vernederde? Het enige aanzien dat ze nog had werd haar door haar man afgenomen. Een groot en voornaam man, een koning. Zij was tenslotte de eerste vrouw van deze belangrijke en aanzienlijke man. Ze was tenminste de vrouw van een man die vele geschiedenisboeken zou vullen. Ze was tenminste iemand. Ondanks haar verwarring en verdriet. Ondanks haar eenzaamheid en bitterheid. Ondanks haar onvervulde verlangens. Walgelijk wat de muzikant daar deed. Zag hij dan niet dat hij zich belachelijk maakte? Dat zag er toch idioot uit wat hij daar deed? Had het dan geen gepaste ceremonie kunnen zijn? Met zijn vrouw aan zijn zijde?

Al haar pijn en verdriet over haar bizarre leven, over de verliezen die ze had geleden. Over de pijn en de eenzaamheid. Over de onvervulde verlangens. Alles vertaalde zich in een diepe minachting voor deze man die zo buitensporig vrolijk was dat hij zich als een dwaas te kijk zette voor zijn onderdanen. Hij was diegene die haar gelukkig had moeten maken. Hij was de liefde van haar jeugd. Maar kijk nu eens hoe dwaas hij deed. Ze moest er bijna van kotsen en vluchtte bij het venster vandaan.

Toen hij uiteindelijk de burcht binnenkwam had ze zichzelf weer in de hand. Smalend en cynisch voegde ze hem toe dat hij zich als koning vandaag wel erg waardig had gedragen. Als de eerste de beste dwaas in een vreemd hemd rondhuppelen. Zodat zijn onderdanen op hem neer zouden kijken.

De boosheid over haar mislukte leven. De schaamte. De woede van het niet gehoord worden. Het gebruikt worden als handelswaar en instrument in kwalijke spelletjes. De woede over de vernedering die toch ook op haar zou uitstralen. Zij, die zich er zo voor had ingezet een waardige prinses te zijn. Zij, die ondanks haar grote verdriet trouw aan de zijde van de koning haar voorname rol vervulde. Woedend had ze het hem toegesnauwd. De grote minachting die ze voelde droop door haar woorden heen. Ze had het allemaal niet begrepen. Teleurgesteld in het leven. Teleurgesteld in de muzikant. Teleurgesteld omdat de belofte uit de oude verhalen geen werkelijkheid in haar leven is geworden. Ze is uiteindelijk kinderloos gestorven.